Had mijn man me maar geslagen

"Had mijn man me maar geslagen," denk ik vaak. Dan was ik tenminste naar de huisdokter gehold met mijn blauwe plekken en was ik bij familie of vrienden gaan uithuilen. Ik zou hulp hebben gezocht en wellicht geen 20 jaar zijn gebleven. Want toen ik nog thuis woonde, zei mijn moeder altijd: "Als je man je ooit slaat, vertrek dan meteen, want het geweld zal nooit meer stoppen."

Ik was dus reeds op jonge leeftijd verwittigd voor fysiek partnergeweld. Maar ik had geen idee dat constante vernederingen en scheldpartijen, isolatie, slaapontzegging, continue verwijten, dagenlang geen woord tegen me zeggen, mijn dromen ridiculiseren en emotionele afpersing ook geweld was.

Ik had het gedurende jaren niet door. Wanneer hij bruut was, dacht ik gewoon dat hij een slechte dag had, want hij kon ook erg lief zijn, me verwennen, bloemen voor me kopen, liefdesbrieven op mijn hoofdkussen leggen, keer op keer beweren dat ik de vrouw van zijn leven was…

Dus wat als je partner je níet slaat? Weinig relaties zijn vanaf dag één fysiek gewelddadig. Het begint meestal met schelden, verwijten, vernederingen en isolatie. Het is belangrijk de eerste tekenen van niet-fysiek geweld te leren herkennen, de tacktieken van een partnermishandelaar te doorzien en op tijd hulp te zoeken. Want de kans is zeer reëel dat de grens naar fysiek geweld van het ene moment op het andere wordt overgestoken, soms zonder enige aanleiding. En soms meteen dodelijk.

Als je partner je constant pijn doet, ook al is het niet fysiek, onderschat het gevaar dan niet, maar kom uit je isolement, overwin je schaamte en zoek hulp. Vandaag.

Ben je slachtoffer van partnergeweld? Ga dan naar deze pagina.

Previous
Previous

De kikker en het kokende water

Next
Next

Partnergeweld: met opzet. Of toch niet?